Μνημείο Ποντιακού Ελληνισμού
Μετά από πολλές προσπάθειες του Συλλόγου Ποντίων Ελευθερίου-Κορδελιού τοποθετήθηκε το 2006 μνημείο για τους Ποντίους. Πρόκειται για ένα από τα πιο εντυπωσιακά στο είδος του, φτιαγμένο από πέτρα (φερμένη από τον Πόντο), μπρούντζο και μάρμαρο (από την περιοχή της Σμύρνης) και είναι το μεγαλύτερο σε όλο το νομό της Θεσσαλονίκης. Οι αναπαραστάσεις του μνημείου δείχνουν από την μια πλευρά τον Ποντιακό ξεριζωμό και από την άλλη μια σειρά ανδρών να χορεύουν τον παραδοσιακό χορό Σέρα. Στο κέντρο του μνημείο μια μητέρα κρατά το παιδί της αγκαλιά.
Στην μία πλευρά αναγράφεται ο τελευταίος στοίχος από το θρήνο της Τραπεζούντας:
«…η Ρωμανία πέρασεν, η Ρωμανία επάρθεν η Ρωμανία αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.»
Το «Πάρθεν η Ρωμανία» είναι ένα Ποντιακό παραδοσιακό δημοτικό τραγούδι που μέχρι και σήμερα σκορπά ρίγη συγκίνησης αλλά και αισιοδοξίας σε ολόκληρο τον Ποντιακό Ελληνισμό.
Τέλος στην άλλη πλευρά του μαρμάρινου μνημείου διαβάζουμε:
«…της Σουμελάς το μαναστήρ εσβηεν και εχαλάεν
Η Παναγιά επέταξεν στα ΛΙΒΙΑ εταράεν..»
Το μνημείο έχει διαστάσεις 12 m x 4m τα υλικά μπρούντζος, μάρμαρο, πέτρα. Ξεχωρίζει η μορφή της Πόντιας μητέρας με το παιδί στην αγκαλιά της ως μήνυμα ελπίδας και συνέχισης της ζωής, ενώ στο φόντο διακρίνονται οι Πόντιοι χορευτές με τον Πυρρίχιο και η μεγάλη πορεία των Ποντίων.
Τοποθεσία
Το μνημείο βρίσκεται στην Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης.
Πατρότητα
Είναι έργο του Γεωργίου Κιώτη. Ο γλύπτης Γιώργος Κικώτης γεννήθηκε το 1968 στην Άλμα – Άτα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Αποφοίτησε με άριστα από τη Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών στο τμήμα γλυπτικής της Άλμα – Άτα. Έχει παρακολουθήσει κατ` επανάληψιν σεμινάρια γλυπτικής (1992 – 1995) στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Στρογκάνωφ της Μόσχας. Αποφοίτησε με άριστα το 2010 την Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Ζει και εργάζεται στο Μεσαίο Θεσσαλονίκης όπου διατηρεί δικό του εργαστήριο γλυπτικής. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Β. Ελλάδος την περίοδο 2010-2012 και είναι μέλος του ΟΣΔΕΕΤΕ. Από το 2002 είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Εργάζεται ως καθηγητής εικαστικών στη δημόσια εκπαίδευση.
Τα γλυπτά έργα του καλλιτέχνη βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, Ρωσία, Γερμανία, Αγγλία, ΗΠΑ, Γεωργία, Καζακστάν και Αυστραλία.
Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου είναι όρος που αναφέρεται ευρέως για σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923 και που, σύμφωνα με την Ελληνική εθνική θέση, αποτελούν γενοκτονία η οποία θα πρέπει να αναγνωριστεί διεθνώς αλλά και από την ίδια την Τουρκία.. .
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για αυτές τις πράξεις των Νεότουρκων ήταν η εκτόπιση, η εξάντληση από έκθεση σε κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, οι πορείες θανάτου στην έρημο και συχνότατα οι εν ψυχρώ δολοφονίες ή εκτελέσεις. Ο αριθμός των θυμάτων σύμφωνα με τις περισσότερες Ελληνικές, αλλά και κάποιες ξένες, πηγές υπολογίζεται σε πάνω από 300.000 (το Κεντρικό Συμβούλιο Ποντίων στη Μαύρη Βίβλο του κάνει αναφορά σε 353.000 θύματα). Υπάρχουν ωστόσο και άλλες μεμονωμένες πηγές που κατεβάζουν τα θύματα σε περίπου 100 ως 150 χιλιάδες άτομα Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα.
Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών εμπεριέχουν πλήθος μαρτυριών για τις δολοφονίες και τους διωγμούς που διαπράχθηκαν κατά των Ποντίων κατοίκων της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κάτι που συνέβη παράλληλα και με διώξεις ή και για πολλούς γενοκτονίες εις βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων, με αποτέλεσμα ορισμένοι ερευνητές να θεωρήσουν τις επιμέρους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας πολιτικής εις βάρος των Ελλήνων ή γενικότερα των Χριστιανών της Μικράς Ασίας.
Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994 και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».
Η Ελλάδα διεξάγει από τότε μια εκστρατεία για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας Ποντίων, ωστόσο οι χώρες που αποδέχονται τα συγκεκριμένα γεγονότα ως γενοκτονία είναι, μέχρι στιγμής, πολύ λίγες. Πέρα από το ελληνικό κράτος ο διωγμός των Ποντίων αναγνωρίζεται επισήμως ως γενοκτονία από την Κύπρο, την Αρμενία, την Σουηδία, ορισμένες ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Ρωσίας, εννέα πολιτείες των ΗΠΑ (Φλόριντα, Τζώρτζια, Μασαχουσέτη, Νιου Τζέρσεϊ, Νέα Υόρκη, Πενσυλβάνια, Νότια Καρολίνα, Ρόουντ Άιλαντ και από τις 11/9/2019 Καλιφόρνια, ενώ υπάρχει και μια γενική αναφορά -οιονεί αναγνώριση- σε γενοκτονία Ελλήνων και από την πολιτεία της Αλαμπάμα), τη βουλή της αυστραλιανών πολιτειών της Νότιας Αυστραλίας και της Νέας Νότιας Ουαλίας, την Αυστρία (ακολουθούμενη λίγες ημέρες αργότερα από το Δήμο της Βιέννης) και την Ολλανδία. Στο Καναδά οι πόλεις Οττάβα και Τορόντο έχουν αναγνωρίσει την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Ποντιακής γενοκτονίας.
Ωστόσο η Ποντιακή γενοκτονία έχει οριστεί και αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS), ενώ έχει τύχει αναγνώρισης και από μερικές διεθνείς οργανώσεις και φορείς, όπως οι Ευρωπαίοι Δημοκράτες Φοιτητές. Τέλος ψηφίσματα της Γερουσίας των ΗΠΑ κάνουν αναφορά γενικά για γενοκτονία κατά Ελλήνων.
Όνομα Συντάκτη
Γράφει ο Γεώργιος Τσιτιρίδης, δημοσιογράφος.
Βιβλιογραφία
Διαδικτυακή πηγή:
https://el.wikipedia.org
Ο συντάκτης φέρει την ευθύνη των κειμένων.
Greek