Αναγνώστης Πετμεζάς
Η συγκεκριμένη προτομή αναφέρεται στον Αναγνώστη Πετιμεζά (1765-1822). Αναπαρίσταται το πρόσωπο του Πετιμεζά το οποίο είναι ένα χάλκινο γλυπτό. Η αρχική του θέση βρισκόταν στο σημείο που έπεσε μαχόμενος ο Πετιμεζάς στην τοποθεσία της “Αρκούδας” και πριν από μερικά χρόνια μεταφέρθηκε στην πλατεία Ελευθερίας μπροστά στο Δημαρχείο Σικυωνίων επειδή υπήρχε φόβος μήπως το κλέψουν λόγω του χαλκού διάφοροι επιτήδειοι. Σήμερα, στο συγκριμένο σημείο βρίσκεται μόνο το τσιμεντένιο υπόβαθρο και ένας σιδερένιος ιστός σημαίας δίπλα του.
Τοποθεσία
Βρίσκεται στην πλατεία Ελευθερίας στο Κιάτο Κορινθίας.
Πατρότητα
Το έργο αυτό είναι δημιούργημα του Φάνη Σακελλαρίου. Ο Φάνης Σακελλάριος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916 αλλά καταγόταν από το χωριό Λαύκα Κορινθίας και πέθανε στην Αθήνα στις 15 Μαρτίου 2000 σε ηλικία 84. Τα πρώτα του βήματα ξεκίνησε στο εργαστήρι γλυπτικής του Θωμά Θωμόπουλου. Σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, παρακολούθησε κάποια μαθήματα ζωγραφικής και αργότερα έκανε σπουδές στην ανατομία, στην αισθητική και την ιστορία τέχνης. Πριν από το πόλεμο του 1940 ο Σακελλάριος έλαβε μέρος σε πολλές πανελλήνιες εκθέσεις και απέσπασε καλές κριτικές για τα έργα του ( ” Ο βοσκός Αρκαδίας”, “Αναπαυόμενος Έφηβος”, “Κόρη σε ρεμβασμό”). Το εργαστήρι του και πολλά έργα του καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς και υπέστη μεγάλη οικονομική καταστροφή. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη όπως το Παρίσι, την Ρώμη, την Φλωρεντία οπού εξειδικεύτηκε στην οργάνωση μουσειακών εκθέσεων και στις τεχνικές της παντογραφίας χαλκοχυτικής. Μερικά από τα έργα του είναι Ο Νικηταράς ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 στην Κλεισούρα κοντά στο Χιλιομόδι, το Μνημείο Άγνωστου Στρατιώτη της Ιορδανίας, Αμμάν ( Α’ Βραβείο Διεθνούς Διαγωνισμού) και πολλά άλλα. Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της μνημειακής γλυπτικής στην Ελλάδα του 20ου αιώνα.
Το συγκεκριμένο μνημείο ήταν τοποθετημένο στο σημείο που σκοτώθηκε ο Καλαβρυτινός αγωνιστής Πετιμεζάς στις 12 Αυγούστου 1822 στην τοποθεσία της “Αρκούδας”.
Αναλυτικότερα, σε εκείνο σημείο ξεκίνησε μία μάχη εναντίον των Τουρκικών στρατευμάτων που ήθελαν να περάσουν και να φτάσουν στην Πάτρα ώστε να τους δοθεί βοήθεια να εκτοπίσουν τους Έλληνες. Αρχικά, ο Κολοκοτρώνης αφού νίκησε τον στρατό του Δράμαλη στα Δερβενάκια Κορινθίας ήθελε να συνεχίσει τον επαναστατικό αγώνα. Γνώριζε ότι ο υπόλοιπος στρατός του Δράμαλη συγκεντρωνόταν στην Κόρινθο και ήθελε να αποφύγει το ενδεχόμενο ο στρατός του Δράμαλη να ανασυνταχθεί και να ξεφύγει από τα <<Μεγάλα Δερβένια>> των Γερανείων για την Ρούμελη για να φτάσει στην Πάτρα και έπειτα να γυρίσει με ενισχυμένο στρατό και να πλήξει τον ήδη επαναστατημένο Μοριά. Την σκέψη του αυτή ο Κολοκοτρώνης την κατέθεσε στο στρατιωτικό Συμβούλιο οπλαρχηγών που έγινε στον Άη Γιώργη της Νεμέας και θεώρησαν ότι ο Κολοκοτρώνης είχε δίκιο.
Έτσι ο Πρίγκιπας Δημήτριος Υψηλάντης, ο Νικηταράς και ο Παπαφλέσσας μαζί με 700 άνδρες με την στρατιωτική βοήθεια των Κορινθίων πέρασαν την Κόρινθο και έπιασαν τα υψώματα της Περαχώρας μέχρι τον Ισθμό ώστε να αποκλείσουν τον Δράμαλη από την Ρούμελη κα να μην μπορεί να αποχωρήσει. Την κύρια διεύθυνση της πολιορκίας ανέλαβε ο Κολοκοτρώνης οπού μετέφερε την έδρα του Στρατηγείου στο Σούλι οπού συστηνόταν το Γενικό Στρατόπεδο. Μαζί του πήρε τους οπλαρχηγούς Παπανίκα και Παπά, τον Αναγνώστη Πετιμεζά, τον Βασίλη και Νικόλα Πετιμεζά και πολλούς άλλους οπλαρχηγούς.
Στις 3 Αυγούστου 1822 ο Κολοκοτρώνης επέβαλε στους άνδρες να ανάβουν φωτιές προκειμένου να τρομοκρατήσει τους Τούρκους να και να τους δείξει ότι έχει μεγάλο στρατό. Στις 7 Αυγούστου ο Δράμαλης δοκίμασε να δημιουργήσει ρήγμα και να διασπάσει τον ασφυκτικό κλοιό και να ανοίξει δρόμο προς την Πάτρα αποστέλλοντας στρατό από την Κόρινθο προς το Κιάτο και τα Βασιλικά. Ο Κολοκοτρώνης διέταξε τους Πετιμεζαίους και άλλους οπλαρχηγούς να ενισχύσουν τον Γενναίο, ο οποίος είχε εμπλακεί σε αψιμαχίες στους αμπελώνες του Κιάτου. Κατάφεραν τελικά να απωθήσουν τον Τουρκικό στρατό και να τους εκδιώξουν σκοτώνοντας 60 από αυτούς ενώ οι Έλληνες είχαν απώλειες τεσσάρων ανδρών.
Όμως στην μάχη που δινόταν εναντίον των Τούρκων ο οπλαρχηγός Γενναιός χρειαζόταν βοήθεια και αμέσως έσπευσαν στο σημείο τα αγήματα του Γιατράκου, του Πλαπούτα και των Πετιμεζαίων οπού κατάφεραν να κερδίσουν τον εχθρό. Υπήρχαν όμως και κάποιο άνδρες από το σώμα του Πετιμεζά οπού μέχρι εκείνη την στιγμή πολεμούσε με επιτυχία, απειθάρχησαν και πήραν ένα άλογο των εχθρών που βρήκαν και το είχαν αφήσει ελεύθερο μέσα στους αμπελώνες σαν δόλωμα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τους επιτεθούν περίπου εξήντα άνδρες του τουρκικού στρατού σκοτώνοντας τους και καταδιώκοντας τους. Αυτοί που παρέμειναν στις θέσεις τους ήταν ο αρχηγός του σώματος ο Αναγνώστης Πετιμεζάς και ο δεκαπεντάχρονος γιος του Σωτήρης οπού και προσπάθησαν να πείσουν το υπόλοιπο σώμα να παραμείνει και να μην διαφύγει αλλά δεν τους άκουσαν και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν και οι δύο επιτόπου. Η μάχη συνεχίστηκε οπού ο τουρκικός στρατός έχασε πολλούς άνδρες και αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω στην Κόρινθο.
Το μνημείο αυτό γιορτάζεται την 25η Μαρτίου όπως μαζί και με άλλα μνημεία π.χ. τα μνημεία πεσόντων όπου καταθέτουμε στεφάνια για να τιμήσουμε όσους αγωνίστηκαν κατά των Τούρκων και μας απελευθέρωσαν.
Όνομα Συντάκτη
Γράφει η Ελένη Ζαφειροπούλου, φοιτήτρια του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Βιβλιογραφία
Lois, G. (2016). Parakato.gr http://www.parakato.gr/2016/08/blog-post_55.html
Wikipedia Αναρτήθηκε Οκτώβριο, 16, 2019 από το Wiki https://el.wikipedia.org
Ιστοσελίδα ΔΗΜΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ https://www.korinthos.gr
Ο συντάκτης φέρει την ευθύνη των κειμένων.
Subscribe
0 Comments
Greek