Κώστας Καρυωτάκης
Για την κατασκευή της προτομής του Κ.Καρυωτάκη έχει χρησιμοποιηθεί χαλκός και ο γλύπτης έχει αποδώσει στην μορφή του ποιητή όλα τα οικεία σε όλους χαρακτηριστικά του: κλίση του κεφαλιού, ο κονδυλογράφος στο ένα του χέρι, το θλιμμένο ύφος.
Τοποθεσία
Η μικρή πλατεία που είναι τοποθετημένο το μνημείο βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι που ζούσε ο Καρυωτάκης και ονομάζεται Πλατεία Δαρδανελίων.
Πατρότητα
Το γλυπτό φιλοτέχνησε ο Άγγελος Βλάσσης ο οποίος γεννήθηκε το 1948 στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών,στο εργαστήριο του Δημητρίου Καλαμάρα και στην Σχολή Καλών Τεχνών, εργαστήριο σχεδίου M. Jili, Παρίσι.
Λόγιος και Ποιητής. Αποφοίτησε από την νομική σχολή Αθηνών το 1918. Προσλήφθηκε στο δημόσιο και διορίστηκε στη νομαρχία Θεσσαλονίκης ως γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών (1919). Το 1928 εξελέγη γενικός γραμματέας της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών λόγω προβλημάτων στην υπηρεσία του μετατέθηκε στην Πάτρα και στην συνέχεια στην Πρέβεζα όπου και αυτοκτόνησε. Θεωρείται εκπρόσωπος της αγωνίας της μεσοπολεμικής γενιάς. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε ποιήματα που έχουν σχέση με την Πρέβεζα.
Αντί για την υπογραφή του ο γλύπτης, έβαλε το μικρό του τότε παιδί να πιέσει το χεράκι του πάνω σε πηλό και τοποθέτησε το αρνητικό του αποτυπώματος στο πίσω μέρος του μνημείου.Αυτήν η πράξη του δεν αποσκοπούσε πουθενά σύμφωνα με τον ίδιο.Παρόλα αυτά όμως η κίνηση αυτή του χεριού πίσω από το μνημείο θεωρήθηκε ως βλάστημο από ηλικιωμένες κυρίως γυναίκες οι οποίες και ζήτησαν να γκρεμιστεί η προτομή κάτι το οποίο τελικά δεν έγινε.
Ο Κώστας Καρυωτάκης τον Ιούνιο του 1928 αποσπάται στην Πρέβεζα. Ήδη είναι αηδιασμένος από τη γραφειοκρατία και τη ζωή του δημόσιου υπάλληλου. Η αηδία γίνεται απόγνωση σε γράμματα που στέλνει σε συγγενείς και φίλους του. Την 1η Ιουλίου στέλνει σε ένα ξάδερφό του το ομώνυμο ποίημα.
ΠΡΕΒΕΖΑ
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια “ελλειπή” μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσιςδραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
“Υπάρχω;” λες, κ’ ύστερα “δεν υπάρχεις!”
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του προβλημάτισε και συζητήθηκε σχεδόν όσο κανένα άλλο κείμενο Έλληνα λογοτέχνη.
Αποχαιρετιστήρια επιστολή
«Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. [Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό.] Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ’ αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. [Ημουν άρρωστος.] Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας. Κ.Γ.Κ. Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγομένου. Κ.Γ.Κ.»
Οι συνθήκες της αυτοκτονίας του και κυρίως η αφορμή που τον οδήγησε σε αυτή την πράξη θα παραμείνουν πάντα ένα μυστήριο.
Όνομα Συντάκτη
Γράφει η Νικολέτα Ζήση, τελειόφοιτη φοιτήτρια του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Βιβλιογραφία
Διαδικτυακές πηγές:
lifo.gr
https://www.prevezainfo.gr/preveza/prevezakostaskariotakis/index.html
http://docplayer.gr/1992928-Eisagogi-a-1-pos-i-mnimi-metoysionetai-se-mnimeia.html
Ο συντάκτης φέρει την ευθύνη των κειμένων.
Subscribe
0 Comments
Greek